Gabrielle?
Wakker worden.
Nee, laat me nou.
Toe nou, Gabrielle. -Hoe laat is het?
Het is zeven uur. Willy komt vandaag.
Hoe is het tegenwoordig in Parijs? -Het is een bruisende stad.
Het wemelt er van de kunstenaars en schrijvers...
die iets diepzinnigs willen zeggen. De meeste zijn te jong of te hysterisch...
maar ze brengen de stad tot leven.
Wij wilden een stuk bezoeken. -Ja, La Tosca.
Ik ben bij de première geweest.
Ik zou geen moeite doen. Sarah Bernhardt doet haar best...
maar het is te melodramatisch. -Ik wil m'n eigen mening vormen.
Als een boek saai is, gooi je het weg, een schilderij hoef je niet te zien...
maar in het theater of bij de tandarts...
moet je in je stoel zitten lijden tot de ijselijke marteling ten einde is.
Je hebt gelijk, Willy. Een pijnlijke bedoening.
Dat is ook zo.
Een aardigheidje.
Je moet hem omdraaien.
Mooi.
Tot ziens.
Ik ga wandelen, Sido. -Kleed je eerst even om.
Ik blijf op het pad. -Kleed je om.
We gaan naar binnen, lieverd.
Het is een beste man. Hij moet ooit trouwen, ook al heeft hij een reputatie.
Heb je z'n vader geschreven? -Ik begin er steeds mee...
maar iets houdt me tegen.
Een meisje zonder bruidsschat, dat komt niet voor in die kringen.
Dan trouwen ze niet. Niet het einde van de wereld.
Hij is gek op haar, hij is al vier keer langs geweest.
Hij begrijpt haar niet. -Jij wijst iedereen af.
Mag ik nu naar buiten? -Neem bramen mee, ik ga taart maken.
Kom niet te laat terug. -Dat is goed.
Waar ben je? -Hier.
Dat fenomenale haar.
In het dorp ben ik 'het meisje met het haar'.
Je bent vast een beroemdheid in het dorp.
Hoeveel tijd hebben we?
Veertig minuten of zo.
Ik moet naar het station lopen.
Het is nauwelijks in woorden te vatten, zo gelukkig ben ik.
Ik ook.
Ik ben stapelgek op je.
Lieve Willy, toen ik langs de rivier liep met het licht door de bomen...
vulde m'n hart zich met een weldadige trots.
Jij kent al die elegante dames in Parijs, dus ik stel blijkbaar toch iets voor.
Ik wil naast je wakker worden...
en weten dat de dag voor ons ligt, dat we het leven voor het grijpen hebben.
We zullen samen één zijn, en zo gelukkig, liefste.
PARIJS 1893
Inademen, juffrouw.
Goed zo.
Ben je zover? -Nee, nog niet.
Wat vind jij ervan, Matilde? -Heel mooi.
Ik hoop er wel te zijn voor het einde.
Waar is je nieuwe jurk? -Ik kreeg geen lucht.
Hij heeft me 267 frank gekost. Vind je hem niet mooi?
Ik weet dat jij hem mooi vindt. We laten hem wel vermaken.
Wat is het? -Tandpasta, denk ik.
Laat eens kijken.
Ziezo. Niets van te zien. Kom mee.
Het is maar tijdelijk.
Daar is Willy. De toren van Eiffel: Ben jij ervoor of niet?
Ja, al ben ik jaloers omdat die enorme erectie midden in onze stad...
van iemand anders is. Hoe maakt u het? -Goed, dank u.
Stouterd. Ik zie dat je een wees uit je familie bij je hebt.
Een geheime liefdesbaby. -Grappig.
Dit is mijn echtgenote. Gabrielle-Sidonie Colette.
Aangenaam. -Een genoegen. Of eerder, een schok.
Je hebt een glibberige aal te pakken. -Kom, kom, Arman.
Hoe is je dat gelukt? -Dat weet ik niet zeker.
Waar kom je vandaan, liefje? -Saint-Sauveur-en-Puisaye.
Het ligt in Bourgogne. -Komt je jurk er ook vandaan?
Ben je al verhuisd, Willy? -Nog niet, graaf.
Hou op. Waar ken je hem van? -Onze vaders zaten samen in het leger.
Willy's wilde dagen zijn dus voorbij. -Welnee. Die zijn net begonnen.
Fijn dat je er bent. Dat korte verhaal... -Mag ik je voorstellen aan m'n vrouw:
Gabrielle. -Het is me een genoegen.
Je moet het dinsdag inleveren. -Vermaak jezelf even, Gabrielle.
Het is een simpele schets.
Arme ziel.
Je hebt liever aarde en gras.
Dat is toch gardenia? Of zijn het calle lelies?
Hoe vond je het avondje?
Ik vond de schildpad leuk. Die vond het net zo saai als ik.
Ik denk dat je eerder geïntimideerd was.
Ik vond ze oppervlakkig en pretentieus. -Dan schat je ze verkeerd in.
Het is geen pretentie. Ze overdrijven gewoon graag.
Je moet authentiek zijn, maar wel extravagant.
Een persoonlijkheid met een hoofdletter P. Zo kun jij ook zijn.
Jij hebt je plattelandscharme. -Had die vrouw een hoofdletter P?
Welke vrouw? -Met wie je praatte, met die rode jurk.
Nicole D'Allier?
Dat was onschuldig geflirt, het stelde niks voor.
Waarom zou je het dan doen? -Omdat ik me anders ga vervelen.
Laten we over hen ophouden.
Heb je het nieuws gehoord?
Willy is gelukkig getrouwd en hij gaat naar huis met z'n mooie bruid...
van wie hij heel veel houdt.
Goeiemorgen, Mr Veber. -Dag, Matilde.
Hallo Veber. -Wat is het koud vandaag.
Geen idee, ik heb huisarrest.
Schwob is er al.
Alle humor en levendigheid verdwijnt in een theatraal moeras.
De giftige gassen van onze zielen komen vrij...
en het publiek voelt zich als na het eten van een bedorven oester.
Nogal extreem. Ik vond het eind ontroerend.
Niet zo terughoudend. Kap het af.
Veber. -Willy, Schwob.
Voeg dat eraan toe, en zorg dat de Echo het om zes uur heeft.
De fabriek is op stoom.
Ik heb een fantastisch idee. Dat denk ik tenminste.
Ik ga een roman uitbrengen.
Willy schrijft verhalen en muziekrecensies en nu een roman.
Genoeg literatuur voor de elite...
en goor genoeg voor het plebs of vice versa.
En wie gaat die roman schrijven?
Jij.
Ben jij ook voor hem aan het schrijven?
Ben je nu al een broodschrijver? -Ik schrijf alleen brieven.
Je bent heel streng voor jezelf. Veeleisend.
Veel doorhalingen, bedoel je.
Willy schrijft ze over, zodat het zijn handschrift is.
Z'n handschrift is uniek.
We leren eerst Monna kennen.
Ze wordt op de schouders van haar aanbidders gedragen, ze is 18...
bloedmooi, gevaarlijk, een meid van de straat.
Ze verslindt mannen, draagt geen korsetten.
En dan hebben we hem, onze held Renaud, een schrijver, een genie.
Hij valt voor haar. Ze verleidt hem in haar sjofele kamer.
Ze beleven vijf dagen fysieke extase...
waarna ze hem in haar greep houdt. Ze begrijpt zijn oerdriften.
We vragen ons af: Ontsnapt hij en gaat hij terug naar z'n vrienden en carrière...
of verstikt ze hem in haar dodelijke omarming?
Vergeet hij z'n schrijverschap, en verdwijnt hij in dat seksuele moeras?
Briljant.
Dat wordt het.
Hoe lang doe je erover? -Twee, drie maanden.
Weken, Veber. Schrijf vier uur achter elkaar.
Goed dan. Dag, Gabrielle.
Als ik vastloop, kom ik terug. -Begin nou maar. We willen geld zien.
Wat een chaos. Dat we zo moeten werken, het is een gekkenhuis.
Je man is literair ondernemer. Dat is een ramp.
Je vrouw is een arm plattelandsmeisje. -We zijn verloren, of niet soms?
Perfect.
Wat dacht je van:
Het is een uiterst redelijk contract, op één detail na: Het bedrag.
Eerst slijmen, dan toeslaan. Dat heeft meer effect.
Dat is intimiteit: Het beest dat loskomt.
Ik ga naar m'n besprekingen. La Mascotte om negen uur.
Nee, doe maar tien uur.
Dank u wel, Madame D'Arsay.
Nee, je liegt.
Dat is 571, Lotte, voor één maand. -Wil je dat ik er ordinair bijloop?
Hiervoor kan ik vijf keer per dag naar de hoeren.
Liefste.
Kwam je me ophalen?
Ze heeft geen slechte naam. Er is een stuk over haar geschreven.
Een rotstuk, maar goed. Wie heeft je geschreven?
Dat doet er niet toe. -Je hebt niks van haar te vrezen.
Dat beloof ik je. Ik hou ermee op, maar zo zijn mannen nou eenmaal.
Wij hebben onbedwingbare driften en in de stad is het heel normaal...
Ik accepteer dit niet. Je hebt me al die tijd voorgelogen.
Ik wacht de hele dag op je en vraag nergens om, omdat er geen geld is.
Dat is er ook niet. -Zij heeft het.
Dat is echt niet waar. -En...
als je naar bed gaat en ik raak je aan, dan zeg je dat je te moe bent.
Ik zal het goedmaken. -Waag het niet me aan te raken.
Ik heb m'n erfenis en vrijheid voor je opgegeven.
Loop naar de hel.
Nee, toch. Mieren.
Dan zit er vast honingdauw op. -Het plakt wel.
De witte vliegjes hebben vast al het sap eruit gezogen.
We hebben lieveheersbeestjes nodig. -Of een spin.
Er hangt een grote in m'n kamer.
Ik zal haar vangen en hier aan het werk zetten.
Heb je ooit het idee gehad dat je een rol speelde, Sido?
Hoe bedoel je? -Als echtgenote...
of moeder.
Het idee dat je alleen maar deed wat er van je verlangd werd.
Soms als echtgenote. Nooit als moeder.
Zorgt hij goed voor je?
Wat is er, lieverd?
Ik had het me heel anders voorgesteld.
Kom bij me.
M'n kleine poesje. Niemand kan je beroven van wie je bent.
Niemand.
Daar ben je te sterk voor. Dat ben je altijd geweest.
Je moet alleen op jezelf vertrouwen. -Dat weet ik.
Wat heeft je zo van streek gemaakt?
Niks. Het is gewoon zo nieuw voor me.
Ik moet wennen aan het huwelijk.
Je moet het huwelijk aan jou laten wennen.
Ben je hier gelukkig? -Ja. Hier lijkt de stad nog smeriger.
Heb je me helemaal niet gemist? -Nee, niet echt.
Ik vind het leven afschuwelijk zonder jou.
Er is niks meer aan. Ik ben mezelf niet. Het lijkt allemaal zo zinloos.
Ik kan niet eens meer schrijven.
Je betekent meer voor me dan alle vrouwen van Parijs bij elkaar.
Heb je ze allemaal uitgeprobeerd?
Je drijft de spot met me.
Jij drijft met iedereen de spot. -Dat is waar...
maar dat stelt niks voor. Woorden kunnen heel bedrieglijk zijn.
Als je de mijne herleidt naar m'n gekneusde hart...
Ik denk niet dat je hart de bron is van alle ellende.
Je bent zo makkelijk te duiden als de bovenste letters bij de opticien.
Wat goed. Is dat van jezelf?
Zeg me wat je wil. Ik doe alles voor je.
Ik weet wie je bent, Willy.
Misschien wist ik het al, maar je moet niet liegen.
Dat zal ik nooit meer doen, dat beloof ik je.
Ik wil overal bij betrokken worden, en niet thuiszitten.
Ik wil op de hoogte gehouden worden.
Dat zal ik doen. Ik zal je overal bij betrekken.
Beloof je dat?
Dat beloof ik.
Ik zal een hond voor je kopen in Parijs. -Dat zou ik geweldig vinden.
Kijk eens wat mooi. -Hier zwom ik met Lucy na schooltijd.
Ze was toch je beste vriendin? -Ja, we kwamen altijd in de problemen.
Wat was ze voor meisje? -Lief, maar irritant.
In welk opzicht? -Ze was vooral heel onhandig.
Toen er net sneeuw was gevallen, had ik een sneeuwbal de klas in gesmokkeld.
Als de juf iets op het bord schreef, nam ik een hapje en gaf hem door...
en zo ging dat door. Het is steenkoud. -Kom erbij.
Ik ben net een potkacheltje.
Toen Lucy hem kreeg, liet ze hem vallen. We moesten nablijven.
Ze deed alles om bij me te zijn. -Dat geloof ik graag.
Je bent zo grappig en zo slim.
PARIJS 1895
Wegwezen, dit gaat te ver. -Dat is niet eerlijk.
Ik kom er voor de derde keer om vragen.
Ik word straks uit m'n huis gezet. Ik zou het voorschot van Ollendorff krijgen.
Dat krijg ik vrijdag. -Dat zei je vorige week ook.
Een fabriek betaalt de arbeiders. -Dan ga je staken...
of je zoekt een andere gek die je in wil huren. Ik heb je geld vrijdag.
Dat mag ik hopen. Wat een sukkel.
Jullie kunnen verrekken. -We zijn vrijdag terug.
Het lukt ze nooit zonder mij. Ze gebruiken m'n naam, m'n reputatie...
ik loop risico en er is geen geld. We moeten meer schrijven.
Huur nog een schrijver in. -Er komt deze maand 1000 frank binnen.
300 van de Echo, 425 voor dat vamp-boek en 250 voor recensies.
Dat is te weinig. -Wat geven we dan uit?
De hypotheek, Matilde, uit eten... -Jij trakteert altijd.
Dat hoort erbij. -En het casino?
Moet ik als een monnik gaan leven? -Ik bedoel dat we kunnen bezuinigen.
Jij.
Jij kan schrijven. Die verhalen over Saint-Sauveur.
Over school? -Willy's volgende roman.
Probeer het in ieder geval en schrijf vier uur achter elkaar.
De jakhalzen staan voor de deur.
Ik heet Claudine.
Ik woon in Montigny.
Daar ben ik geboren in 1873...
maar ik denk niet dat ik daar zal overlijden.
Waarom slaap je nog niet? -Ik ben net klaar met schrijven.
Vier uur achter elkaar? -Ruim acht.
Nee, toch?
Blijkbaar een natuurtalent.
Ik heb het verhaal een beetje veranderd.
Dat kan thuis verkeerd vallen. -De feiten doen er niet toe.
Die kun je veranderen, je kunt mensen toevoegen. Het moet in de tijd passen.
Mensen willen dat je ze iets laat voelen. Ze willen meegesleept worden.
Kan ik schrijven wat ik maar wil? -Natuurlijk.
Niemand zal ertegenin gaan...
en als ze dat wel doen: De auteur is degene die de geschiedenis bepaalt.
Ben je niet in de stemming? -Ik voel me een beer in de winter.
Gebruik het maar voor je boek.
Dat is het struikgewas waar de takjes je gezicht raken als je langsloopt.
Zonnige struiken, vol aardbeien, lelietjes-van-dalen en slangen.
Ik heb er staan beven...
als ik die gladde, koude lijven voor me weg zag glijden.
Ik voel me daar zo alleen.
M'n ogen gericht op de bomen in de verte en het mysterieuze daglicht...
dat heerlijk vredig is, maar ook wat verontrustend...
vanwege de eenzaamheid en het onbestemde duister.
Dat was dan dat. Het is je gelukt. M'n complimenten.
En?
Het is prachtig. Ik ben de hele dag in Saint-Sauveur geweest.
Je vindt er niets aan. -Ik vind het wel goed.
Ja. Het zijn schattige verhaaltjes. Sorry, ik moet even pissen.
En verder? -Niks.
Het is een prachtige beschrijving. -En?
En...
het wordt nooit gepubliceerd. Dat is wel spijtig.
Wat is er dan mis mee?
Moet ik het eerlijk zeggen?
Moet ik je behandelen als iedere andere schrijver die ik beoordeel?
Ik ben wel dol op je. Dat je dat weet. -Zeg het nou maar.
Er zit geen rode draad in, geen doorlopend verhaal.
Bij een roman van Willy pakt het je direct...
maar bij jou... Het zijn te veel bijvoeglijke naamwoorden.
Er zitten interessante personages in...
maar het is mierzoet, veel te vrouwelijk.
Zonde van de tijd, dus. -Was het niet leuk?
Ik had het voor jou geschreven.
Je blijft naar Wague kijken. -De koning van de cantomime.
Op naar de drank.
Dank je, Geraud.
Hoe gaat het met je boek? -Dat is er niet meer.
Het was niet goed genoeg. -Dat lijkt me stug.
Willy vond het vreselijk. Het maakt mij niet uit.
Ik hoef niet iets tastbaars achter te laten.
Heb jij altijd geschreven? -Zo is het gelopen.
Het is gewoon iets wat ik doe. -Vrolijkt het je op?
Welnee. Ik doe het omdat ik anders gek word.
Maar soms, zo nu en dan...
word ik erin meegesleept.
Dag, Schwob. -Dag, Gaston.
Jeanne. Mag ik jullie voorstellen aan Colette?
Ik kende u al, maar die naam herken ik niet.
Die is nieuw. Bij wijze van spreken.
Dan zie ik dit als onze eerste ontmoeting.
Het is zo gemakkelijk. Aan, uit.
Geen rokerige kaarsen meer. -Misschien krijgen wij dit ook.
Het is ook veel veiliger, al is het licht niet bepaald flatteus.
Nonsens. Neemt u me niet kwalijk.
Laat me uw hand eens zien. Wat interessant.
Een lange levenslijn.
Hier een hele duidelijke hoofdlijn.
De liefdeslijn vertakt zich in drieën.
Wat kan dat betekenen? -Wie zal het zeggen?
Wat een netwerk van lijnen. -Ik heb de handen van een man.
Je hebt iets weg van Hermes. Je hebt iets androgyns.
Willy, misbaksel.
Zo heerlijk, dat Colette haar licht niet meer onder de korenmaat zet.
Als we de bijbel erbij gaan halen: Begeer niet andermans vrouw.
Je ziet een splinter in het oog van je broeder en niet de balk in je eigen oog.
Touché. Je kunt je al bijna aan mij meten.
We moeten eens naar huis.
We moeten nu weg.
Tot ziens.
Z'n eerste stuk was waardeloos...
maar z'n moeder geeft vaak avondjes, dus hij werd de hemel in geprezen...
voor z'n geniale werk en z'n sublieme gaven.
Die slijmbal zat achter jou aan. -Zo is hij niet en ze zijn net getrouwd.
Hun wittebroodsweken zijn allang voorbij.
Wat een misplaatste jaloezie. -Hoezo?
Ik vond z'n vrouw interessant. -Jeanne?
Ja.
Hoe zou je daar tegenover staan?
Dat is...
Dat is een ander verhaal. -O ja?
Wellicht.
PARIJS 1898
Goedemorgen. Is de heer des huizes er?
Wat is er dan? -Mr Henri Gauthier-Villars. Is hij er?
U kunt het ook tegen mij zeggen. -Helaas niet.
Ik moet twee fauteuils in beslag nemen, een kast en een eikenhouten bureau.
Mag ik de papieren van de rechtbank zien?
Klopt het allemaal? Kom.
Het is maar hout. De kast staat in de slaapkamer.
Met m'n kleren erin? -Haal ze eruit. Ik haal het bureau leeg.
Bent u er klaar mee?
Ja, neem het maar mee.
Hier staat 'een mooie lenteochtend'. Dat kan beter.
Wat denk je van: Het is het seizoen. De levenslust wordt bijna obsceen.
En dan hier, dat stukje met Lucy.
Daar heb ik: Ze raakte me in het voorbijgaan aan, ogen halfdicht...
en mond halfopen. -Een beetje bedenkelijk.
Dat doet het goed. Meer pit, minder literatuur.
Dat willen mannen en uitgevers. -Geven ze het uit?
Ollendorff smult hiervan. -Net als jij in het begin?
Dat doet er nu niet toe. We moeten doorwerken.
Claudine is een meisje uit een klein dorpje, maar ze belichaamt ons allemaal.
Een meisje met pit, een grote mond, egoïstisch en sensueel.
We genieten van haar vastberadenheid, haar verlangens en haar misdaden.
Alleen een bijzondere man kon deze moderne jonge vrouw gestalte geven.
Willy, je boek zal de wereld veranderen. Op Claudine.
Heel Parijs vindt je man een genie.
En wat zeg jij? -Het klopt, als je van dat boek uitgaat.
Kijk hem nou. Zo gelukkig heb ik hem in tijden niet gezien.
Dit is je eerste boek dat niet aan te slepen is.
Heel bijzonder. Iedereen heeft het erover.
Weet je wie het koopt? Jonge vrouwen. -Echt?
Ik dacht...
Interessant. -Ze willen er ook het theater mee in.
Lijkt dat je wat? -Natuurlijk. Dat is niet meer dan logisch.
Voor een enorm publiek. -Je gaat er rijk mee worden, Willy.
Misschien ooit zo rijk als jij.
Ik vraag me af hoeveel ze gaan inkopen.
Hoeveel komt er daarvan binnen? -Ongeveer drie frank per exemplaar.
Best een aardig bedragje.
Madame Willy.
Wat een eer.
Claudine op School krijgt een 3e druk. -Prima.
Uw schooltijd heeft ook model gestaan.
Ik geloof dat ik ook een kleine bijdrage heb geleverd.
Fijn dat uw ervaringen zoiets moois hebben voortgebracht.
Het was me een genoegen. -Naar het Gare de Lyon.
Waar gaan we naartoe? -Dat merk je wel.
Is er iets mis?
Wat denk jij dat er mis is?
Eindelijk hebben we succes en nu suggereer jij dat ik niet de auteur ben.
Dat doe ik niet. -Dit slaat in als een bom.
Het kan veel veranderen, maar het kan ons ook omver blazen.
Ollendorff is jouw uitgever. -Schwob zei ook iets.
Schwob werkt voor de fabriek. -Er wordt geroddeld.
Ze hemelen je op en steken je dan een mes in je rug.
Ik begrijp de mentaliteit, jij niet. -Ik heb een succesvol boek geschreven.
Ga het dan vooral van de daken schreeuwen.
Laat iedereen meegenieten van mijn vernedering.
Het spijt me.
Misschien is dit overdreven.
Maar goed, ik heb een verrassing voor je.
Wat dan? -Dan is het geen verrassing meer.
Wat is dat er voor een? -Een linde.
En die? -Een douglasspar.
En die daar? -Een kastanje.
Een treurende kastanje.
Wat vind je aan de natuur? Dieren behandelen elkaar als vuil.
Dieren liegen elkaar tenminste niet voor. -Dat is wel zo, lieverd...
maar ze kunnen dan ook niet praten.
Kijk dat nou eens. -Prachtig.
Wie zou daar wonen?
Ik heb dorst. Eens kijken of ze iets inschenken.
Straks nemen ze ons onder schot.
Wacht. Misschien zitten ze boven. -En zijn ze doof?
Een teveel aan stilte in de natuur. -Volgens mij hoorde ik iets.
Kus me. -Straks komt er iemand.
Goed zo.
Stop je hand in m'n zak. Ik heb iets voor je.
Mag ik zo vrij zijn?
Wat vind je ervan?
Ik weet het niet.
Van wie is dit huis? -Het is voor jou. Liefste.
Hartje. Voor als je gek wordt van Parijs.
Het is van jou. Je zegt zo vaak dat je het platteland mist.
Ik geloof het niet.
Hier kun je schrijven en alleen zijn.
Dus...
Waar kon je het van betalen? -Van een voorschot van Ollendorff.
25.000 frank. -Waarvoor?
Voor deel twee. Claudine in Parijs. -Ik kan niet meer over haar schrijven.
Schrijf over ons en onze vrienden met andere namen.
We hebben het nog wel over de details.
Bevalt het je?
Het is onbeschrijfelijk. -Dat bestaat niet.
Een goede schrijver kan overal over schrijven.
Is dit alles?
Heb je hier al die weken over gedaan?
Ik ben met het huis bezig geweest. Met het schilderen, betegelen...
met de tuin... -Wat kan me die tuin schelen?
We hebben een deadline. -Ik kan me er niet toe zetten.
In m'n eentje.
En ik wil niet nog een Claudine schrijven. -Ben je gek geworden?
Snap je hoe zelden dit voorkomt? Ze smeken om meer.
Kom mee.
Wat deed de directeur als Claudine haar huiswerk niet had gemaakt?
Doe niet zo mal.
Wat deed hij? -Hij liet haar strafregels schrijven.
Hij legde haar over z'n knie voor een pak slaag.
Ik begin morgen.
Schrijven. -Laat me eruit, Willy.
Doe wat ik zeg. Over vier uur wil ik resultaat zien.
Toe. Dit is niet grappig.
Klootzak. Arrogante klootzak.
Laat me eruit, Willy.
Doe de deur open. Laat me eruit.
BOIS DE BOULOGNE, PARIJS 1900
Colette en Willy zijn er. -Ik zie het.
Niet zo staren. -Het spijt me.
Zalig.
Vertel.
Hoeveel mensen in dit park zouden nu Claudine in Parijs lezen?
Geen idee. -Tenminste driekwart.
De rest gaat het nog lezen.
Kijk nou.
Mr Willy, Madame Colette. Ik heb een kaartje voor u.
Mrs Raoul Duval.
Georgie Raoul Duval? -Ja.
Geweldig. Zeg maar tegen mevrouw dat we komen en erop uitkijken.
Dat zal ik doen.
Wie is ze? -Een Amerikaanse.
Ze is...
een wispelturige debutante uit Louisiana.
Ze is met een munitiemagnaat getrouwd die drie keer zo oud was als zij.
Dat wordt vast saai. -Hij is saai. Zij absoluut niet.
Je hoeft niet mee als je niet wil.
Nee, het is al goed.
Zo grappig. Zei hij dat echt? -Natuurlijk.
Zo'n gigantische snob. -Madame de Caillavet zei...
dat hij maar een baron was.
Hij zei: Ik ben ook hertog van Anjou, bisschop van Coutances...
en prins van Joinville, Orléans en de Dunes...
wat hier absoluut niet van belang is.
Kijk nou.
Kijk eens aan.
Dat is beter.
Is de avond nu alweer voorbij? Dat kan ik niet aan.
Zorg dat de koetsier het rijtuig klaarzet.
Nou? -Het spijt me...
maar mag ik uw handtekening? -Natuurlijk.
Ik zal er zelfs iets bij tekenen.
Dank u wel. Uw handtekening ook, Madame Colette.
Natuurlijk. Ze heeft lef, dat moet altijd beloond worden.
Prettige avond.
Nou.
Ik woon op Rue Goethe 74.
Als u langs wil komen voor een slaapmutsje.
Ik denk dat ik het hier beter bij kan laten.
Weet u het zeker? -We spelen snel weer samen.
Ik hoop het, voordat die saaie man van mij terug is.
Tot ziens dan maar.
Je wou niet naar haar toe. -Ze nodigde jou uit, dat zag je zo.
Moet ik erop ingaan? -Ja, natuurlijk.
Vind je dat niet erg? -Dan zou wel heel hypocriet zijn.
Het is vast een troost dat ik straks in bed lig...
en aan jullie zal denken met zeer veel genegenheid.
Kom binnen.
Wat een leuk huis. -Dank je. M'n pied-à-terre.
Friedrich is niet dol op de art nouveau-spullen...
maar ik ben dol op de natuur...
en op vrouwen. -Dat zie ik.
In Claudine op School gaan de meisjes 's nachts zwemmen.
Dat kun je het best 's nachts doen.
Vroeger vertelden ze mij dat er overal krokodillen zaten...
dus ik ging 's nachts nooit zwemmen...
maar daar heb ik spijt van.
Als je je ogen opslaat, is het alsof je me helemaal uitkleedt.
Kijk niet weg.
Kijk me aan.
Kijk hoe ik naar jou kijk.
Wat heb je een prachtig gebit.
Net een krokodil.
Goeiemorgen, schat.
Heb je Toby te eten gegeven? -Dat ben ik vergeten.
Ik dacht dat Matilda dat deed.
Hoe ging het gisteravond? -Het was interessant.
Wat is er gebeurd? -Wat denk jij?
Dan lees ik het wel als Claudine nader kennismaakt met een vriendin.
Ik schrijf er niet over. -Het is prachtig materiaal.
Ga je nog eens naar haar toe?
Misschien.
Eén momentje, lieverd.
Wat een geluk, je bent er. Ik was toevallig in de buurt.
Nou...
Kom erin.
Hoe gaat het schrijven? -Het kost me moeite.
Hoe ging het bij de bank? -Goed.
U wordt door haar verwacht.
Ik ga naar de bank.
Georgie, ik weet dat je thuis bent.
Doe open.
Ik deed even een dutje. -Waar is hij?
Waar heb je het over?
Ik zag de blauwe sigarenrook. Ik ging naar binnen en zag Renaud.
Hij schrok en zei: Ik had het niet mogen doen. Sorry.
Rezi was er natuurlijk, ze trok gehaast haar kleren aan.
Ik zie haar lelieblanke gelaat nog voor me, alsof mijn blik haar te veel was.
Goed. -Ik weet het.
Renaud zou nooit zeggen: Ik had het niet mogen doen...
maar je laat het toch zo. -Wat zou Renaud dan zeggen?
We zaten op jou te wachten, schat. -Dat zou ze niet geloven.
Natuurlijk niet, maar vind je haar niet een beetje hypocriet?
Zij mag met Rezi naar bed, maar Renaud niet.
Niet achter haar rug om, nee.
Renaud bedriegt haar, en hij had beloofd dat hij niet meer zou liegen.
Misschien wou hij het wel vertellen, maar is zij buitensporig jaloers.
Dan is hij niet alleen leugenachtig, maar ook laf.
Je bent wel streng voor hem. -Als ik het niet ben, wie dan wel?
Zou Renaud niet jaloers zijn...
als Claudine er met een jongeman vandoor ging?
Dat zou hij niet accepteren.
Bij ontrouw gaat het hem dus om de sekse.
Hoe lang weet je het al?
Een maand of zo. -Dan heb je het goed voor je gehouden.
De jongere Claudine zou ontploffen. -Renaud gaat er toch aan.
Dat kun je niet doen, toe. -De auteur bepaalt de geschiedenis.
M'n echtgenoot...
is gewoonweg ziedend. Hij wou Willy uitdagen tot een duel.
Ik heb hem omgepraat. Hopelijk komt het er niet van.
Jij hebt het toch ook gelezen?
Ja. -Moet ik me zorgen maken?
Vast niet, de namen zijn veranderd. -Ik geloof je niet.
Iedereen zegt dat het een bijzonder lichtzinnig boek wordt.
Ik weet dat je geen tijd meer voor me hebt en dat ik me misdragen heb...
maar ik smeek je:
Vraag of Willy het verandert, voordat het uitkomt. Alsjeblieft.
Een verzoek van vrouw tot vrouw. -Dat kan niet.
Zie je me zo graag lijden? -Het gaat niet alleen om Willy...
maar om het boek. Willy ziet het als een kunstwerk.
Ik heb je een kans gegeven, en nu zal m'n man dit verder op gaan lossen.
Ollendorff wil tegen een bepaald bedrag de hele oplage laten vernietigen.
Dat kan niet. -Hij is akkoord gegaan.
Die achterbakse hufter. Dat kan niet. -Jawel, en zo is het geregeld.
Wat ben jij een huichelachtige trut. -Ik heb een goed voorbeeld gehad.
Onze dochter Claudine ging als Franse heldin op de brandstapel.
Ik zei toch dat een heet boek was.
Ollendorff is akkoord gegaan, maar ze weten niet dat hij de rechten niet heeft.
Ik bezit de rechten.
We zochten een andere uitgever, kregen een tweede voorschot...
en de oplage wordt nu gedrukt. -Hoe is het mogelijk?
We hebben enorm geboft. -Welnee. We gaan mee met de tijd.
Die bedrogen miljonair en z'n vrouw hadden het nakijken.
Het zit ons mee, en Claudine wordt het populairste meisje van de wereld.
Haar naam zal op ieders lippen liggen.
Ik ben Claudine. Ik woon in Montigny. Daar ben ik in 1884 geboren.
Niet slecht.
Het lijkt nergens naar.
Je hebt gelijk. Dank u wel.
Ik ben Claudine. Ik woon in Montigny.
Daar ben ik geboren in 1884, maar ik zal er niet overlijden.
Montigny is een dorp.
Mr Willy? Ik ben de echte Claudine. -En u bent?
Ik ben Polaire.
Polaire, de trots van Algiers. Kijk nou toch.
Kijk dan. Ze weet precies wat er nodig is voor de rol.
Ze doet of Claudine een religie is. -Zuster van de altijddurende Claudine.
Zo gek. Ze is mijn gebaren en maniertjes over gaan nemen.
O ja? -Zou ik ook kunnen acteren?
Nee, dat zou doodzonde zijn. -Wat zou zonde zijn?
Ik heb nog nooit zo'n bob gezien. -Ik zie Claudine voor me met lang haar.
Dat was Claudine in de 19e eeuw. Dit is nu.
Het zou jou ook goed staan. Heel aantrekkelijk.
Dan zijn Polaire en jij de Claudine-tweeling.
Al die publiciteit. Dan staat Parijs op z'n kop.
Ik peins er niet over.
Colette, u ziet er beeldschoon uit. -Dank u wel.
Ik ben Claudine.
Ik woon in Montigny.
Daar ben ik geboren in 1884...
maar ik denk niet dat ik er zal overlijden.
Deze roman vertaalt zich het best naar het theater.
Het is een groot succes...
maar nu je zo beroemd bent, word je pas echt onuitstaanbaar.
Dat is wel het idee, Veber.
Wat een mensen. Iedereen is er.
Daar is de Marquis de Belbeuf, of Missy, zoals iedereen haar noemt.
Ze gaat zelden naar zulke gelegenheden. -Is het een vrouw?
Ze stamt af van keizerin Joséphine en de Russische tsaar.
Daarom kan ze zich vertonen met een broek.
Fascinerend.
Verbluffend. -Altijd even subtiel.
Mr Willy...
hoe vond u het? -U was geweldig. Het was perfect.
Dank u wel.
Je bent in haar huid gekropen. De echte Claudine.
Kom op m'n knie zitten. -Jij ook, Tetette.
Willy. -Kom hier.
De Claudine drie-eenheid. De vader, de moeder en de dochter.
Kijkt u even naar mij.
Claudine is slinks, geheimzinnig als een sfinx.
Ze loopt, ze praat en denkt zelfs na.
Niemand houdt haar kort. Een vos die niet gevangen wordt.
Een exploderende ster, maar zonder geluid.
Wie brengt m'n hart op hol? Op wie ben ik al zo lang dol?
Wie is een beetje een snol?
Wie staat voor mij aan de top? Wie hemel ik altijd op?
Wie zet Parijs op z'n kop?
Wie heeft een schortje voor? Wie schaamt zich nergens voor?
Wie werkt er altijd maar door?
En dan...
als ik in een droom naast Claudine lig...
zie ik die betoverende ogen, vergeet ik alle muziek...
en hoor ik alleen nog haar lach. Claudine.
Dag, Toby.
Ik ben doodop. -Ik ook.
Die trap krijgt steeds meer treden, maar wat een nacht.
Parijs at uit onze hand.
Willy? -O ja.
Ik wou vanavond...
Ik zou ermee geholpen zijn.
Mijn Claudine.
TIJDPERK VAN CLAUDINE
Ik moet je nog feliciteren.
Ik zie tegenwoordig overal Claudines.
Er is zelfs een Claudine-moordenares in Marseille.
Ze heeft haar man de keel doorgesneden.
Zo mag ik het horen.
Maar even serieus: Je hebt iets belangrijks gedaan.
Je hebt een typetje verzonnen. -Willy, bedoel je.
Nee, dat heb jij gedaan.
Je hebt de meisjes, die bijna volwassen zijn, een stem gegeven.
Daar moet je voor uit durven komen.
Heeft iemand het je verteld? -Dat hoefde niet.
Toen ik je leerde kennen, wist ik genoeg.
Het is waar.
Ik heb die boeken geschreven.
Het is alleen...
Ik weet het.
Ik hoop dat onze wandeling slechts het begin was.
Ik zie je gezicht voor me, Missy. Sterk, kwetsbaar.
Ik heb nooit eerder zo iemand ontmoet.
Beleefd, maar direct. Gereserveerd, maar dapper.
Een echte, zachtaardige man.
Het huis van Willy Gauthier-Villars.
Hij is bezig op het moment.
Soumaintrain, het doet me denken aan Saint-Sauveur.
Inderdaad heerlijk.
Wanneer ga je op tournee?
Over een paar weken. Er zitten echte bouwvallen tussen.
Waarom doe je het dan?
Het is een verslaving. Ik hou van iedere louche tent en iedere nietsnut.
Ga mee. -Ik doe niet aan cantomime.
Dit is geen cantomime. Het is een nieuw soort pantomime.
Alleen beweging. Het juiste gebaar staat gelijk aan duizend woorden.
Neem me niet kwalijk.
Is Mr Willy thuis? Ik hoop dat hij m'n boek wil signeren.
Weer eentje, Héon.
Komt u maar.
Loop maar door.
Mr Willy? -Dat ben ik.
Wilt u dit signeren? Het is m'n lievelingsboek.
Dank u.
Aan wie moet ik het opdragen? -Ik heet Meg.
Ik ben de echte Claudine.
Hoe oud bent u? -Ouder dan ik eruitzie.
Ik ben 23.
Ik ben jonger dan ik eruitzie. Ik ben 46.
Daar zit ik niet mee.
Rechtdoor.
Kom maar. -Breng de bal terug, Toby.
Meg is lief, vind je ook niet?
Wat al te gretig, maar wat doe je eraan?
Zo was jij ook, tien jaar geleden. -Ze lijkt totaal niet op mij...
maar ze is wel lief.
Wat vind je van Missy? -Prettig in de omgang...
maar ik weet niet wat ik met haar aan moet.
Woorden zijn mannelijk of vrouwelijk. Er is geen woord voor Missy.
Ik kan er wel een paar verzinnen.
Je lijkt me tenminste eindelijk voldaan.
Is er niet iets wat ontbreekt?
Wat bedoel je?
Ben je zover, Willy? -Ja, ik ben zover.
Ik heet Claudine.
Ik woon in Montigny. Daar ben ik geboren in 1884.
Heel goed. -Maar ik zal er vast niet overlijden.
47.
48.
49.
50 en dat was genoeg.
Je bent toch getrouwd geweest? -Ja. Dat was een ramp.
We praten alleen met elkaar via onze advocaten. Hij schaamt zich voor me.
Als hij met mij getrouwd was, wat zegt dat dan over hem?
Het zal niet makkelijk geweest zijn...
om de broek aan te trekken. -Dat voelde juist heel natuurlijk.
Ik was een raar kind. Stel je mij maar eens voor met vlechtjes en een jurk.
Ik voelde me een buitenbeentje tot ik het schooluniform van m'n broer aandeed.
Toen wist ik dat ik eindelijk thuis was.
Ik heb een lange reis afgelegd. Het was makkelijker voor mij, ik had geld...
maar ik wou laten zien dat het mogelijk was.
En jij?
Wat is er met mij? -Ik draag herenkleding.
Willy kleedt jou aan als schoolmeisje. -En bedankt.
Ik speel het spel zelf mee. -Daar twijfel ik geen seconde aan...
maar ben je wel gelukkig?
Kun je wel gelukkig zijn?
Willy is veeleisend, dat is waar...
maar hij laat me ook vrij. -Hij heeft je aan een lange leiband...
maar het blijft een leiband.
Misschien bevalt je dat juist.
Keur je dat af? -Dat moet je zelf uitmaken, maar...
Laat maar.
Maar wat?
Ik vraag me af of er ooit een moment komt...
waarop je de keuze moet maken: Ben je Claudine of ben je Colette?
Dag, Héon. -Dag, Colette.
Wat voor bui heeft hij vandaag? -Z'n normale bui, maar dan erger.
Hallo daar. -Lieve help, wat heb je aan?
Ze zijn van Missy. -Ze kunnen je arresteren, of aftuigen.
Het nieuwe Claudine-boek...
zouden we onder onze beide namen kunnen uitgeven.
Geen sprake van. Daar gaat Ollendorff nooit mee akkoord.
Ollendorff of jij? -Wil je de kip slachten...
die de gouden Claudines legt? -Dat hoeft niet te gebeuren.
Claudine is al een succes...
en de meeste mensen weten het. -Niemand weet het.
Of weet je damesman het? -Beledig Missy niet.
Ze heeft ook je je humor afgenomen. -Dat is oneerlijk.
We kunnen het niet riskeren, we hebben nu ook geen rooie cent.
We zijn altijd blut en jij gokt en brengt antiek binnen.
Dat komt van de veiling. -De auto, het renpaard.
En jij dan met je rare kleren, hoeden en buitenissige...
Mijn naam moet erbij. -Nee. Willy is een merknaam.
Vrouwelijke auteurs verkopen niet. -Klootzak.
Vette, arrogante, luie, egoïstische zak. -Het slaat nergens op.
Dan had je er direct niet mee akkoord moeten gaan.
Zonder haar voorvader was Claudine er nooit gekomen.
Bereid je voor.
Doorademen. Je weet hoe de kat ademt.
Nog meer dieren.
Ben je zover?
Dan gaan we aan de slag.
En...
Ga je nog schrijven vandaag? -Nee.
Ik ga zo met Wague repeteren.
Vind je niet dat het moet?
Ik kan je weer opsluiten. -Dan gil ik de hele boel bij elkaar.
Het is een enige hobby, maar je bent nou niet bepaald Sarah Bernhardt.
Als ze het niet als kunst zien, wordt het variété, en dat gaat te ver.
Sinds wanneer vind jij het erg als het te ver gaat?
Dat is waar.
Wat zegt Missy ervan? -Hij vindt het een goed idee.
Hij gaat zo vaak mee naar Wague. -Wat deprimerend.
Heeft ze totaal geen eigen leven? -Hij doet de bewegingen met me...
en hij is best goed.
Wague denkt dat ik over een paar weken kan optreden.
Wat vind jij, Matilde?
Ik ben het met hem eens. Het is niets voor een dame.
Ik dacht dat je mij zou steunen.
Dus jij en de Marquis galopperen als mallotige mime-minnaars rond?
Wil Missy ook gaan optreden? -Nee, hij is veel te verlegen.
Ik heb een idee. De droom van Egypte. Parijs zal versteld staan.
Een gewaagd sensatiestuk met Colette Willy...
en de Marquis de Belbeuf.
Een ordinair variétéstuk. Stel je dat eens voor. Een geheid succes.
De cancan doet het goed. -Door de week zit het halfvol.
Gaat de Marquis ermee akkoord? -Ja.
We zetten haar familiewapen op de poster. Daar smult de pers van.
Misschien. Heb je sponsors? -Ik heb aan één sponsor genoeg.
Dat ben ik zelf.
Heb je er zoveel vertrouwen in? Het is veel geld.
Ja, dat heb ik.
Meg...
wat zie je er mooi uit.
Al onze vrienden zijn er.
En een aantal vrienden van Missy's ex-echtgenoot.
Kijk eens aan.
Het is een schande.
Homoseksuelen. Wegwezen. -Stomme potten. Walgelijk.
Bravo.
Goed zo. -Ontaarde wezens.
Wat is dit, smerige cultuurbarbaar? -Jij bent er toch ook eentje?
Laat me erdoor.
Pak m'n hand.
Wat zijn uw indrukken na vanavond? -M'n indrukken?
Ik walg ervan. De mensen die ons bekogelen zijn laf.
Ik kon dat krukje gelukkig ontwijken. -Laat maar.
Sommige heren wilden op de vuist gaan. We moeten ze negeren.
Gaat u hiermee door?
Ik ben niet bang voor ze. Trilt m'n hand?
Ik zet dit door, omdat ik dat wil...
en als Parijs me niet wil, dan ga ik ergens anders geld verdienen.
GEANNULEERD
Je vader was een oude soldaat. Een echte man.
Dat was hij zeker.
Dat was hij.
Ik...
Ik heb onze schuldeisers gesproken. We zijn alles in de Moulin Rouge kwijt.
Ik wil het vandaag niet horen.
We moeten het buitenhuis verkopen. Het kan niet anders.
Dat kan je niet doen. -Moreel gezien niet...
maar het huis staat wel op mijn naam.
Wat vind je?
Je moet van hem scheiden en snel ook. -Toe, Sido.
Laat een accountant orde op zaken stellen. Je kunt niet van Willy op aan.
Hij zuipt en gokt. Hij is een gebroken man.
Zeg dat niet.
Hij heeft je afgeremd.
Je moet gebruikmaken van je eigen talenten.
Schrijf gewoon iets nieuws onder je eigen naam.
Ik heb een hekel aan schrijven.
Hij zat me op m'n nek. De sleutel in het slot, de schrijfkramp... Ik ben het zat.
Nee, toch. -Ik ga met Wague op tournee...
de komende zes maanden. We gaan een nieuw stuk spelen.
Dat laat je. -Dat ga ik doen.
Wat heb ik gemist?
Vrouwen en messen.
Wat Grieks allemaal.
Montmarault.
DE AVONTUREN VAN CLAUDINE
Ik wil je iets vragen.
Wat zou je overhebben voor de exclusieve rechten op Claudine?
Meen je dat nou?
Op alle delen? -Ja.
De exclusieve rechten voor altijd? -Kom met een aanbod.
Limoges gaat niet door, dus ik heb vier dagen vrij.
Kom je terug naar Parijs? -Nee.
Ik moet alles inpakken in Besançon.
Is hij er dan ook? -Het was een lange dag.
Dat is ook zo. Het spijt me.
Je weet...
dat je je geen zorgen hoeft te maken om Willy.
Je hoeft niks te verdienen en niet in zulke hotels te logeren.
Ik kan alles voor je regelen. -Er is al te veel voor me geregeld...
en ik vind het fijn om mezelf te onderhouden.
Ik hou van je. Dat is het gewoon.
Dank je wel.
Dat hoor je dan niet te zeggen, maar ik doe het ervoor.
Voorlopig.
Ik zat te denken over die films die nu zo populair zijn.
Kunnen we Claudine daar ook voor gebruiken?
Je houdt ook nooit op.
Dan maken we Claudine aan Zee. -Pas een van de oude boeken maar aan.
Wie weet.
Vangen.
Wat treurig.
Ik heb je gemist. -Welnee.
Natuurlijk wel.
Je guitige glimlach, je intelligentie, je grillige natuur...
en zelfs je heftige driftbuitjes.
Hoe vordert je boek met Meg?
Het lijkt nergens naar.
Het is gedurfd, maar het is geen literatuur.
Ze is niet zoals jij, en dat wordt ze ook niet.
Waar zijn we mee bezig?
Is het over tussen ons? -Dat weet ik niet.
Je kunt niet bij me weg. -Waarom niet?
Omdat ik van je hou. Je bent de enige vrouw van wie ik kan houden.
Je bent op je best samen met mij. -Is dat wel zo?
Ja. Dat weet jij ook.
Je hebt je schooldirecteur nog steeds nodig.
Binnen.
Mag ik erbij komen liggen, Gabri?
Kom maar. -Ik kan de slaap niet vatten.
Het is hier te stil. Luister dan.
Die oorverdovende stilte. Het jaagt je de stuipen op het lijf.
Ik ben er dol op. -Jij wel, ja. Het plattelandsmeisje.
Is alles in orde? -Ik zit ergens mee in m'n maag.
Wat is er dan?
Ik ga niet meer naar bed met Meg. We liggen samen in bed...
maar het lukt me niet...
Dat is niet erg.
Jawel.
Het is heel erg.
Hoe ging die van jou, Colette? -Best aardig.
Ga je straks nog uit? -Misschien.
Madame Willy. -Mr Ollendorff.
Ik ben in Lille voor familiezaken en was blij dat je hier in het theater stond.
Leuk dat u bent gekomen. -Indrukwekkend.
Als je geen afspraken hebt, wou ik jou en de Marquis mee uit eten nemen.
Een gratis maaltijd is altijd welkom, vooral in zulk eminent gezelschap.
Dat is wel het minste. Ik heb goed aan je verdiend...
en dat zal niet snel veranderen.
Ik had Willy meer willen geven, maar meer kon ik me niet veroorloven.
Ik geloof niet dat ik het snap. -Voor de rechten op de Claudines.
Heeft Willy u de rechten verkocht? -Ja, op alles.
Op de Claudines? -Ja, het spijt me. Ik dacht...
Wat heeft hij ervoor gehad?
De toon van uw brief staat me absoluut niet aan.
We doen al vijf jaar zaken...
Tetette.
Ik wil je onder vier ogen spreken.
Ik kom straks wel terug.
Wat is er? -Vijfduizend frank.
Overdrijf het niet zo. Het was voor het huis.
Dat heb je gehad. -We stonden rood.
Had Vebers romans verkocht, of je andere rommel.
Je hebt het gedaan om mij een hak te zetten. Ja, toch?
Ik had niks gekregen voor Vebers werk. Maak je niet zo druk.
Waarom mag ik me niet druk maken? Je doet me telkens weer pijn...
en je denkt dat je het goed kan praten omdat mannen dat nou eenmaal doen.
Dit was niet alleen laag bij de grond, het was ook dom.
We verdienen er nu niks meer aan. -Dan schrijven we er nog een paar.
Over m'n lijk. -Toe nou. Het was een zakentransactie.
Dat was ons hele huwelijk. Ik was je beste investering.
Geen bruidsschat, maar ze werkt hard.
Wel een speculatieve investering. -Je hebt alles 1000 keer terug gehad.
Hou op over dat geld. Je was m'n ideaal, m'n grote liefde, m'n obsessie.
Je hebt ons kind vermoord.
Die boeken.
Dat was alles wat we samen hadden.
Nu zijn ze weg en kan het nooit meer goedkomen.
Lieverd, Claudine was alleen...
Ga me niet vertellen wat Claudine was.
Ik ben de echte Claudine.
Alles wat ik dacht en voelde, staat in die boeken. Het ging over mij.
Over mijn jeugd, mijn herinneringen, mijn meningen.
Alles.
Hoeveel uur heb ik niet in m'n eentje zitten zwoegen voor jou.
Verhaal na verhaal om jou tevreden te stellen. Ik schaam me er dood voor.
Maar ik wist, en jij wist...
dat ik het nooit zou weigeren.
Toen je me leerde kennen, wist ik nog niets.
Je hebt me naar je eigen ideeën gevormd, naar je fantasieën.
Je dacht dat ik me nooit van je los zou kunnen maken.
Dat heb je verkeerd gedacht.
Claudine is nu dood. Je hebt haar bedrogen...
en ik...
ik ben haar ontgroeid.
Alsjeblieft.
Toe.
Het was dom van me.
Ik was in paniek. Vergeef het me alsjeblieft.
Dag, Willy. -Nee, Gabrielle. Alsjeblieft.
Liefste, blijf staan.
Ik verbied het je.
Dat was mijn aantekening.
Dat was mijn idee. Dat was ook van mij, dat ook.
We hebben het samen gemaakt.
Dat ze zoiets durft te beweren. Dit is het bewijs.
Kun je iets voor me doen?
Wil je deze vernietigen?
Weet u het zeker? -Ja. Verbrand ze.
Leg ze in de as. -Dat is goed.
Ik ga de deur uit.
Over 30 minuten gaat het doek op. -Dank je, Wague.
Na twee jaar in het variété en het theater ben ik niet veranderd.
Ik kijk die geschminkte mentor in de ogen in de spiegel.
Die diepliggende ogen met oogleden vol paarse schmink.
Ik weet dat ze me iets gaat vertellen.
Ze gaat zeggen: Ben jij dat?
Helemaal alleen, onder het plafond dat trilt onder de voeten van de dansers.
Waarom zit je daar in je eentje, en niet ergens anders?
Ja, dit is het gevaarlijke uur waarop alles duidelijk wordt.
Als ik nu wanhopig ben, denk ik niet dat m'n leven ophoudt.
Ik verwacht een beetje geluk. Een onbenullig wondertje...
dat als een glanzende schakel de ketting van m'n leven sluitend zal maken.
La Vagabonde, gebaseerd op Colette's ervaringen in het theater...
werd onder haar naam gepubliceerd en ontving lovende recensies.
De relatie van Colette en Missy hield vele jaren stand.
Missy ging vaak met Colette mee op tournee, maar trad nooit meer op.
Colette en Willy spraken nooit meer met elkaar na hun scheiding.
Paul Héon gaf de manuscripten van Claudine aan Colette.
Ze heeft ze gebruikt om het auteurschap aan te tonen.
Een strijd die ze uiteindelijk won.
Colette heeft nog 30 romans en verhalenbundels geschreven.
Ze werd de meest gevierde vrouwelijke auteur van de Franse literatuur.
De bejaarde Colette zei: Het was een geweldig leven.
Had ik dat maar eerder beseft.
VOOR RICHARD